Bonie sing kemaki

Bonie sing kemaki

Bonie, kuwi jenenge kucing ras persia sing wulune dawa dhiwut-dhiwut lan irunge pesek kae. Lagi sepuluh dina mapan ing perumahan Pulo Indah kono. Sing nduweni juragan toko sepatu. Bonie dituku saka toko kewan kanthi rega lumayan. Patangatus seket ewunan. Ulese sing klawu lucu marai bendarane kepranan. Mula senajan pakane larang Bonie tetep dituku, digawa bali jare kanggo kanca dolanan lan sawang-sawangan.

Emane, amarga pakane khusus Bonie dadi rada kementhus. Diwei sega mesthi wae ora ngambus. Apameneh dikon golek tikus. Sawijining dina Bonie entuk kanca. Kucing ndesa sing rupane ora sepirowa. Ulese kembang asem. Polatane  sigrak tur seneng mesem. Ning Bonie rumangs kurang marem.

“Kowe nyapo rene? Aku wegah duwe kanca kowe. Kucing ndesa. Rupane ala. Aja edhak-cedhak ah...Ambune ledhis pisan.” Ujare Bonie karo gage-gage nyingkrihi. Senajanta diunen-uneni mengkono kucing ndesa sing dijenenge Ciprut karo bendarane kuwi ora gela. Mung mesem njur leyehan ing kono sinambi ndilati awake. Dene Bonie wis mlebu omah.

Ditulak kekancan dening Bonie ora marakake Ciprut lara ati. Isih panggah ndolani Bonie.

“Kowe ngapa ta sakjane kok dolan mrene terus? Aku wegah duwe kanca kowe!” bonie nyentak Ciprut nalika kucing kuwi dolan meneh.

“Aku mung pengin kekancan karo kowe.”

“Wegah!”

“Eh, tak kandhani. Neng desa kene ora ana kucing sing kaya kowe. Kabeh kucing neng kene kaya aku. Kucing kampung.”

“Aku ora butuh kanca.”

“Tenanee?”

Klepat Bonie mlebu ngomah meneh.

Rasa gethinge Bonie saya ndadi nalika sawijining dina meruhi Ciprut lagi ngemah-ngemah cecak sing mentas wae ditubruk.

“Nggilaaaniii! Ngalih kana sing adoh! Aku pengin mutah iki!” ujare Bonie bengok-bengok.

Sing dibengoki ora peduli. Kaya adate banjur nglekar ing cedhak ngemper omah bendarane Bonie karo reresik awak.

Sawijining esuk nalika tangi turu Bonie kaget merga omahe bendarane kancingan brukut. Dheweke ora bisa mlebu ngomah. Ora anapakan apamaneh omben. Dheweke wis bengok-bengok ngubengi omah nanging nyatane ndarane ora ana. Saking kesele bengok-bengok tur nganti serak Bonie pungasane ambruk nglumpruk neng ngarep omah. Ya nalikaiku Ciprut dadak kok teka.

“Ngapa Bon kok mumbruk ngono? Luwe pa?”

Bonie ora wngsulan. Ambegane mengkis-mengkis sajak arep entek.

“Bon, kowe nyapo?” takone Ciprut karo ngoyog-oyog awake Bonie sing etok nek lemes. Mripate Bonie mung kethip-ketip memelas.

“Nda...ra...ku...o...ra...e...nek...” jawabe alon meh ora keprungu.

“Weh kowe arep semaput? Lara iki? Kowe luwe? Ngelak?” pitakone Ciprut nrithik.

Tanpa ngenteni wangsulane Bonie Ciprut age-age mlayu. Mbalik-mbalik nggawa pindhang goreng sing dijupuk saka ngomahe. Bonie klametan. Ciprut ngerti kuwi mesthi ngelak. Genti ngubengi omahe ndarane Bonie. Weruh ana gelas plastik isi banyu nggoling neng mester nanging isih ana isine njur dicokot diwenehke Bonie. Weruh ana banyu cekekal Bonie njur tangi. Agahan ndilati wadhah plastik isi banyu kuwi.

“Iki iki gek dipangan” ujare Ciprut karo ngesrogne pindhang gawane mau.

Bonie lingak-linguk. Witekna durung tau mangan sing kaya ngono.

“Ngene carane” kandhane Ciprut njur ngajari Bonie mangan iwak pindhang.

Maune Bonie ora doyan. Ning tinimbang luwe. Tur kok ya gurih. Mula ya pungkasane entek.

“Jebul enak ya?” kandhane Bonie karo nutugake mangane.

Wetenge Bonie saiki wis wareg, ngelake uga wis ilang. Lon-lonan nyawang Ciprut. Ujare, “Prut, matursuwun ya? Nek ora ana kowe aku mesthi wis mati merga ngelak utawa plekiken. Senajan kowe kucing ndesa ning atimu apikan,” ujare Bonie semu isin-isin.

“Wis rasah dibahas. Sing penting awake dhewe saiki kekancan ta?”

Bonie manthuk njur salaman pertandha gelem dadi kancane Ciprut.

TAMAT