Salah Tampa

Salah Tampa

Sawetara dina iki –kira-kira telung dinanan, ana sing aneh karo Tari. Bocahe dadi luwih meneng. Adate Tari kuwi crigis, akeh polahe lan seneng guyon karo kanca-kancane. Nanging keri-keri iki ora pati srawung karo balane. Aja kok guyon, ngajak omongan wae ora. Malah iki nganggo tutup irung barang. Yen ora kleru arane masker.

“Tari ki kok ndingareni nyapa, ta?” Anis penasaran.

“Lara untu yak’e?” Rahmat nyauri.

“Nek mung lara untu wae ya rasah nganti ngono kuwi?” wangsulane Anis.

“Halah! Kuwi ki sombong. Dupeh saiki cekelane HP anyar!” Erna nyaut semengit.

“Ah, kowe ki! Senengane kok su’udzon. Kowe apa tau weruh Tari nggawa HP anyare kuwi neng sekolahan?” Anis protes.

“Ya ra digawa lah!”

“Lha mulakna. Wong ora cekel HP neng sekolah kok isa ngarani sombong Hpne anyar. Kuwi jenenge menyebar fitnah!” Anis ngomel setengahe nuturi Erna.

Sikepe Tari sing ana owah-owahan kasebut wusana dadi rembug rame ing sekolahane. Ana sebageyan kanca ngarani yen saiki Tari sombong, emoh srawung karo kanca biyasa merga Taro mono anake wong sugih, liyane ngarani yen Tari samar ketularan larane kancane, ana meneh sing muni merga Tari lagi lara. 

Ning  lara apa? Mosok iya lara? Yen lara kok kancane ora ana sing ngerti dheweke lagi lara? Yen lara kok isih mlebu sekolah? Akeh pitakonan kang durung nemu wangsulan. Yen lara mesthine bener, amarga sok-sok keprungu swara watuke Tari sing abot nalika pelajaran ing kelas.

Tari dhewe nalika dijak ngobrol  kancane jawabe mung gedheg manthuk ora ana liyane. Pokoke ora muni suwarane. Bab iki marakake Erna tansaya tersinggung karo sikepe Tari. Nalika wayah ngaso kanthi gregeten dheweke ngelokna Tari.

“Tar! Nek kowe ora seneng kekancan meneh ngomonga, ben ora usah padha repot-repot ngawori kowe! Tambah suwe rumangsaku kok tambah kemayu! Sok! Nek wis wegah kekancan ya rasah sekolah wae! Kana menyang alas awor munyuk apa celeng kana!” suwarane Erna cemether banter, nganti karo salah sijine   kancane njur digeret ngadoh saka sandhinge Tari, merga kuwatir Erna bakal milara Tari kanthi tinjune. Ewadene Tari ora nanggapi. Mung meneng, ngendhani sing lagi nesu.

Rame-rame bab iki kepireng Bu Darmi guru kelas lima. Mesthi wae ana sing madulake. Pancen bener.  Bagas ketua kelase sing lapur marang Bu Darmi.

“Ana apa   iki kok rame eram? Bu Darmi mireng jare aa sing ngamuk? Sapa? Erna. Mreneya!”

Erna sing ditimbali klithih-klithih nyedhaki Bu Darmi.

“Jare Bagas kowe nesu-nesu neng Tari. Geneya?”

Erna ora wangsulan mung ndhingkluk dolanan driji.

“Heh, didangu kok.. Ayo matur. Enek apa?” Bu Darmi mbaleni dhawuhe.

“Anu, Bu. Niku lhe, Tari. Saniki niku rak mboten purun awor rencange. Irunge ditutupi mawon. Mboten purun omongan, napa melih dolanan. Sombong saniki, mergi gadhah HP enggal,” dawa ature Erna marang Bu Darmi.

“Huuuuu...” keprungu kancane nyenggaki omongane Erna.

“Apa ya ngono cah?” Bu Darmi ndangu bocah liyane ing kono. Sing didangu padha gedheg.

“Tari.” Bu Darmi genti nimbali Tari.

“Mreneya, Ndhuk.”

Tari mara banjur lungguh ing kursi ngarepe Bu Darmi.

“Ora ta, kene matura ibu. Sakjane kowe ki kena ngapa kok aneh kaya ngene. Menengan, ora gelem dolanan, guyon kaya biyen, lan nganggo masker. Kae lho kancamu padha bingung, geneya kowe kok kaya ngene,” ngendikane Bu Darmi alon amrih Tari ora tersinggung.

Ewamono Tari tetep ora wangsulan.   Dheweke malah  banjur ngalih, marani bangkune, mbukak tas njupuk kertas lan pulpen. Sateruse ureg-ureg nulis. “Kula nembe sakit radang tenggorokan, Bu. Kalih dokter didhawuhi ngirangi kegiatan. Suwanten kula mboten patos medal. Menawi diengge ngomong radi banter sakit. Kula ngangge masker kersane mboten nularaken sakit kula dhateng kanca-kanca...”  ujare tari ing tulisane. Kertas diaturake Bu Darmi, njur diwaos. Bu Darmi manthuk-manthuk.

“Ooo, iki lho, cah, kene Gas, tulisane Tari iki wacanen sing banter ben kabeh padha krungu,” dhawuhe Bu Darmi marang Bagas. Sateruse Bagas maca tulisan mau kanthi banter.

“Wis saiki cetha ta? Er, ayo njaluk sepura marang Tari. Kowe wis salah tampa. Yen ana apa-apa ki digenahke dhisik. Ora angger wae. Tari lara mbokarani sombong duwe HP anyar,” tuture Bu Darmi marang Erna.

Erna mung manut lan   marani Tari.

“Sepurane ya Tar, aku wis nutuh kowe. Awake dhewe rak isih kekancan ta?”

Tari manthuk lan luwih dhisik ngrangkul Erna. Kanca-kancane padha keplok-keplok.