Man Gemplo lan Pitik Jago

Man Gemplo lan Pitik Jago

Dening: Surtikanthi

        Ing Desa Turiwangi Man Gemplo kondang minangka tukang adu jago. Ora duwe pakaryan liya kejaba siji kuwi. Sabendina mung ngelus-elus pitik jago, mangan, turu lan dolan sarta gawe kalangan kanggo ngabotohan lan adu jago. Wis bola-bali dielikake wong tuwane, tangga, utawa kancane. Nanging kabeh ora ana sing digatekake. Yen dikandhani menawa adu jago mono dosa Man Gemplo leh nyaruwe luwih dene banter.

“Apa nek aku wis leren leh adu jago njur mbesuk bisa mlebu suwarga?”

Diwangsuli mengkono sing nuturi njur pilih meneng. Terus nglungani.

Jagone Man Gemplo saktenane ya pancen menangan lan dheweke ajeg entuk dhuwit akeh saka ngabotohan. Nanging ora tau mlumpuk. Entek kanggo ropyan-ropyan. Tur maneh dhuwit ngabotohan pancen ora ana berkahe.

“Dhuwit-dhuwitku dhewe lha nyangapa nek tak entek-entekna? Kowe meri dhuwitku luwih akeh?”

Tur maneh jago endi sing diedu karo jagone Man Gemplo keh-kehe mesthi mati. Pama uripa mesthi cacate. Bab iki tansaya nambahi sesongarane Man Gemplo. Wis atusan pitik jago sing mati saka pokale Man Gemplo.

Sawijinig sore Man Gemplo lagi bali saka adu jago. Kaya padatan menang. Ing dalan tumuju ngomahe dheweke kepethuk wong lanang tuwek elek. Klambine padha suwek rowak-rawek. Sajake wong pepriman.

“Nyuwun paring-paring, Deen...” ujare marang Man Gemplo sing lagi liwat.

“Porang-paring, porang-paring! Anggitmu golek dhuwit ki gampang pa!” jawabe santak.

“Sekedhik mawon, Den...”

“Ya masiya sithik. Padha wae. Sing rekasa aku. Dene kowe mung kari njolak-njaluk! Golek dhewe kana!” ujare maneh kanthi suwara luwih bantas, banjur klepat nglungani. Dene wong pepriman iku dhewe uga ora dimangerteni lungane. Weruh-weruh wis ora ana.

Anehe sawise kedadeyan kuwi Man Gemplo bola-bali ngadhepi kedadeyan ala. Wiwit saka kelangan dhuwit asile ngabotohan merga dicolong uwong, kalah adu jago, banjur genti  sawetara jago don-donane akeh sing kena lelara lan mati.

Kalap merga ngalami akeh musibah. Jagone  sing wis kalah tarung malah diajar. Disadhuki nganti klenger lan diuncalke neng pinggir ndalan. Tumindake  Man ora patut diconto. Merga ateges ora duwe rasa kamanungsan. Degsiya marang kewan uga ala. Kamangka kewan kuwi ora mudheng apa-apa.

Merga kegawa mangkel kang ora ana kendhate Man Gemplo pungkasane keturon karepe dhewe. Gemlethak ing ngemper omahe wiwit awan nganti tengah wengi. Ora ana sing wani nggugah. Amarga wedi kena sampluk malah ndrawasi.

Ing sajrone turune mau Man ngimpi keblasuk ing laladan kang babarpisan ora ana menungsane. Anane mung pitik-pitik. Anehe para pitik mau padha bisa caturan kaya menungsa. Padha jagongan ing ngemper omahe dhewe-dhewe karo anak lan bojone. Tur sing marai wedi pitik-pitik sadesa mau gedhene samenungsa. Weruh Man Gemplo ketebang-tebang, pitik-pitik kang mau padha anteng jagongan sakala siyaga.

“Lha! Lha! Lha! Ya iki sing jenenge Man Gemplo. Sing senengane ngedu sedulur lan kancane dhewe nganti akeh sing cacat lan mati. Heh! Man Gemplo! Kowe kudu tanggung jawab karo tiwase kanca-kancaku!” ujare salah sijine pitik jago sing awake katon gedhe, gothot. Cucuke lincip, swiwine rosa lan pengkuh, dene, jalune katon kumilat-kilat ketara yen landhep. Kena sampluk jalu kuwi apa ora sida godres-godres?

Krungu pambengoke  si pitik jago gedhe kuwi mau pitik-pitik liyane padha gemrudug mara. Malah banjur ngepung Man Gemplo. Pangepunge tepung gelang malah kepara kaya ing jero kalangan. Ya pancen kalangan adon-adon. Mung dudu pitik jago sing diedu. Nanging Man Gemplo sing arep adu karosan mungsuh pitik jago mau. Man Gemplo krasa wedi. Atine dadi cilik. Dhengkule kothekan, kringet anyep nelesi awak sakojur. Apa ya aku bisa menang? Pambatine.

Jebreet!! Kabrukan kang ora dinyana nyampluk raine. Man Gemplo golung koming. Pangabruke jago krasa lara ing awak. Jebreet! Dikabruk meneh sing iki sirahe kaya kena cakar sing lancip saengga natoni. “Adhuoooooh!!” Man Gemplo mbengok banter. Krungu Man mbengok pitik-pitik malah padha surak-surak rame.

“Ayoo! Ayoo! Teruuus... Mati ya been!” pambengoke salah sijining pitik jago.

Lagi wae Man Gemplo krekel-krekel arep tangi dumadakan, jebreet!  Sing iki luwih rosa. Man Gemplo nganti mencelat adoh. Klambine padha suwek. Raine gubras getih.

“Serbuuuu!” pambengoke para pitik mburu papane Man Gemplo tiba  malah  njur dikroyok, dikabruki pitik sapirang-pirang nganti limpeg-limpeg   ora bisa meneh.

“Hhh kowe! Matek apa ora kowe!” ujare si jago banjur klepat ninggal Man kang gemlethak tanpa daya.

Man kempis-kempis ngampet lara. Nuli cekekal! Tangi. Owalaah...jebul mung ngimpi. Man Gemplo senenge ora karuwan. Nanging sing dadi gumune, yagene awake kebak tatu lan awake krasa lara kabeh? Malah ana tilas cakaran ing rai barang? Man Gemplo bingung.

“Kuwi opahe kanggo wong sing seneng adu jago!” dumadakan keprungu ana wong omongan. El, lhadalah swarane wong pepriman sing diunek-unekna dhek awan. Man napuki pipine, ning ora ngimpi. Iki kanyatan?