Gara-gara Uceng

Gara-gara Uceng

  ­

Wis biyasane yen Imam, Trisno, lan Kasmiwan menawa sawise bali sekolah  njur turut kali lan kalen golek iwak.    Adate  kanthi cara mancing, gogoh, utawa sok newu barang. Ora   ngobati utawa nyetrum, saliyane wedi diuman-uman pak RT uga wedi resikone. Yen nganti mendem obat  utawa kesetrum, apa ora dadi mala jajale?

 Awan  iki mulih sekolah sawise  bar padha maem awan lan sholat bocah   telu mau langsung   menyang papan kaya semayanane dhek mau. Kalen mburi omahe Cak Ripin. Jare neng kono Uceng lan Wadere Pari akeh sing gedhe.

“Ucenge gedhe, dudu uceng grendhet,” kandhane Kasmiwan ngyakinake. Sing dikandhani manthuk-manthuk karo terus ngunclug   menyang kalen   tujuwane.

Tekan ngenggon iline banyu kalen ndelalah rada gedhe. Bocah-bocah dadi bingung. “Piye, ya, jane iwake ya gedhe tenan. Lha kae, kae... deloken kae, kae uceng gedhe kae!” ujare Imam karo nudingi iwak uceng gedhi-gedhi sing pating sliri. Bocah telu wiwit mbebeki.

“Wah, piye iki? Dipancing kesuwen, digogohi banyune kegedhen, nek ditewu apa ora ngesel-ngeseli?” Trisno mreceg wae sajak ora sranta.

“Nnnng...” Kasmiwan mikir serius. Sirahe ndhangak, dudinge tengen dilebokake irung sethithik, dene tangane kiwa setengah malangkerik. “Mmh...ngene.” nemu akal. “piye yen lawange dham ditutup sedhela, terus digogohi?” tutuge.

“Haa... Aku ya meh kandha ngono,” Imam lan Trisno cluluk meh bareng.

“Heleh! Gayamu. Meh-meh...”

“Issh... Kesuwen! Ayo gek ndang rikat. Kakeyan mikir,” Imam nyablek pundhake Kasmiwan.

Rerikatan bocah telu ngudhunake lawang dham cacah loro   sing mara mengetan.  Abot. Ya mesthi. Wong tarah blebekan   wesi. Jleg! Klonthang! Lawang dham nutup. Mesthi wae   kalene ya  njur asat.  Kalodhangan mau enggal-enggal digunakake kanthi temenan. Sedhela wae bocah-bocah mau wis padha umeg ngincupi iwak sing pating kecopag kasatan banyu.

“Eh! Eh! Enek Ndhuluke...  Enek iwake Ndhuluk! Wan, Wan... ewangi nyekel, Wan!” Imam bengok-bengok seneng. Ceg! Ora suwe si Ndhuluk kecekel langsung diwadhahi ember sing wis dicawisake sadurunge.

“Wooeee...iki malah Lelee...” genti Trisno sing mbengok. Kancane genti rerikatan ngrewangi Trisno nyekel Lele.

Saking akehe iwak sing bisa dijupuk, ora krasa anggone golek iwak wis sauntara suwe. Awak sing kebloh lan kesel wis ora direken. Anane mung seneng merga ngalamat bisa mangan enak lawuhan iwak sing  mentas dijupuk saka kalen. Bocah telu leren sedhela neng galengan sawah cedhak kono. Angkahe sedhela maneh bali. Nanging lagi wae siyap-siyap dumadakan keprungu swara bantas gemontang saka arah dham.

“Woo, lha layak ko sawahku amber  banyu, jebul dhame ditutup ngene! Kurang ajar! Wayah panen jare kok malah keleban ki pokale sapa jane!? Ora genah!” ujare swara mau diseling swara jeglek nuli klonthang. Swarane lawang dham dibukak.

“Pokale sapa iki ya? Nganti konangan daktaboki tenan mengko,” panggrundhele wong  lanang sing ora liya Mbah Tro Bacok.

Ngerti sing nesu Mbah Tro Bacok, Imam age-age nggeret kancane dijak ndhelik ing grumbulan.

“Sssst, cepet! Cepet! Selak konangan ajur iki mengko,” ujare karo nyoloti watese kalen mengkono wae tanpa ancang-ancang. Nuli ndhekem ing suwalike wis Andong lan Keji Beling sing ngrembuyung. Aman. Ora ana sing konangan. Lha pama konangan rak sida diuman-uman nganti elek kae. Durung nek njenggit utawa njewer byuuuh!

Sawise Mbah Tro Bacok ngliwati papan pandhelikane bocah telu langsung mlayu mulih. Dadak tekan ngomah keprungu rame-rame, jarene Mbah Tro Bacok semaput neng kalen, dadi gotongan nyang puskesmas. Lara ndadak merga kaget, sawahe sing sesuk arep dipanen dadak keleban banyu, haratah!

Salah Tampa

Salah Tampa

Sawetara dina iki –kira-kira telung dinanan, ana sing aneh karo Tari. Bocahe dadi luwih meneng. Adate Tari kuwi crigis, akeh polahe lan seneng guyon karo kanca-kancane. Nanging keri-keri iki ora pati srawung karo balane. Aja kok guyon, ngajak omongan wae ora. Malah iki nganggo tutup irung barang. Yen ora kleru arane masker.

“Tari ki kok ndingareni nyapa, ta?” Anis penasaran.

“Lara untu yak’e?” Rahmat nyauri.

“Nek mung lara untu wae ya rasah nganti ngono kuwi?” wangsulane Anis.

“Halah! Kuwi ki sombong. Dupeh saiki cekelane HP anyar!” Erna nyaut semengit.

“Ah, kowe ki! Senengane kok su’udzon. Kowe apa tau weruh Tari nggawa HP anyare kuwi neng sekolahan?” Anis protes.

“Ya ra digawa lah!”

“Lha mulakna. Wong ora cekel HP neng sekolah kok isa ngarani sombong Hpne anyar. Kuwi jenenge menyebar fitnah!” Anis ngomel setengahe nuturi Erna.

Sikepe Tari sing ana owah-owahan kasebut wusana dadi rembug rame ing sekolahane. Ana sebageyan kanca ngarani yen saiki Tari sombong, emoh srawung karo kanca biyasa merga Taro mono anake wong sugih, liyane ngarani yen Tari samar ketularan larane kancane, ana meneh sing muni merga Tari lagi lara. 

Ning  lara apa? Mosok iya lara? Yen lara kok kancane ora ana sing ngerti dheweke lagi lara? Yen lara kok isih mlebu sekolah? Akeh pitakonan kang durung nemu wangsulan. Yen lara mesthine bener, amarga sok-sok keprungu swara watuke Tari sing abot nalika pelajaran ing kelas.

Tari dhewe nalika dijak ngobrol  kancane jawabe mung gedheg manthuk ora ana liyane. Pokoke ora muni suwarane. Bab iki marakake Erna tansaya tersinggung karo sikepe Tari. Nalika wayah ngaso kanthi gregeten dheweke ngelokna Tari.

“Tar! Nek kowe ora seneng kekancan meneh ngomonga, ben ora usah padha repot-repot ngawori kowe! Tambah suwe rumangsaku kok tambah kemayu! Sok! Nek wis wegah kekancan ya rasah sekolah wae! Kana menyang alas awor munyuk apa celeng kana!” suwarane Erna cemether banter, nganti karo salah sijine   kancane njur digeret ngadoh saka sandhinge Tari, merga kuwatir Erna bakal milara Tari kanthi tinjune. Ewadene Tari ora nanggapi. Mung meneng, ngendhani sing lagi nesu.

Rame-rame bab iki kepireng Bu Darmi guru kelas lima. Mesthi wae ana sing madulake. Pancen bener.  Bagas ketua kelase sing lapur marang Bu Darmi.

“Ana apa   iki kok rame eram? Bu Darmi mireng jare aa sing ngamuk? Sapa? Erna. Mreneya!”

Erna sing ditimbali klithih-klithih nyedhaki Bu Darmi.

“Jare Bagas kowe nesu-nesu neng Tari. Geneya?”

Erna ora wangsulan mung ndhingkluk dolanan driji.

“Heh, didangu kok.. Ayo matur. Enek apa?” Bu Darmi mbaleni dhawuhe.

“Anu, Bu. Niku lhe, Tari. Saniki niku rak mboten purun awor rencange. Irunge ditutupi mawon. Mboten purun omongan, napa melih dolanan. Sombong saniki, mergi gadhah HP enggal,” dawa ature Erna marang Bu Darmi.

“Huuuuu...” keprungu kancane nyenggaki omongane Erna.

“Apa ya ngono cah?” Bu Darmi ndangu bocah liyane ing kono. Sing didangu padha gedheg.

“Tari.” Bu Darmi genti nimbali Tari.

“Mreneya, Ndhuk.”

Tari mara banjur lungguh ing kursi ngarepe Bu Darmi.

“Ora ta, kene matura ibu. Sakjane kowe ki kena ngapa kok aneh kaya ngene. Menengan, ora gelem dolanan, guyon kaya biyen, lan nganggo masker. Kae lho kancamu padha bingung, geneya kowe kok kaya ngene,” ngendikane Bu Darmi alon amrih Tari ora tersinggung.

Ewamono Tari tetep ora wangsulan.   Dheweke malah  banjur ngalih, marani bangkune, mbukak tas njupuk kertas lan pulpen. Sateruse ureg-ureg nulis. “Kula nembe sakit radang tenggorokan, Bu. Kalih dokter didhawuhi ngirangi kegiatan. Suwanten kula mboten patos medal. Menawi diengge ngomong radi banter sakit. Kula ngangge masker kersane mboten nularaken sakit kula dhateng kanca-kanca...”  ujare tari ing tulisane. Kertas diaturake Bu Darmi, njur diwaos. Bu Darmi manthuk-manthuk.

“Ooo, iki lho, cah, kene Gas, tulisane Tari iki wacanen sing banter ben kabeh padha krungu,” dhawuhe Bu Darmi marang Bagas. Sateruse Bagas maca tulisan mau kanthi banter.

“Wis saiki cetha ta? Er, ayo njaluk sepura marang Tari. Kowe wis salah tampa. Yen ana apa-apa ki digenahke dhisik. Ora angger wae. Tari lara mbokarani sombong duwe HP anyar,” tuture Bu Darmi marang Erna.

Erna mung manut lan   marani Tari.

“Sepurane ya Tar, aku wis nutuh kowe. Awake dhewe rak isih kekancan ta?”

Tari manthuk lan luwih dhisik ngrangkul Erna. Kanca-kancane padha keplok-keplok.