Sing Jujur Gedhe Ganjarane

Sing Jujur Gedhe Ganjarane

Dening: Surtikanthi

Dina iki panase sumelet. Sukadrana leren ing ngisor wit trembesi. Mlaku adoh arep adol kayu menyang kutha nanging durung tekan wis kekeselen. Banyu putih sangune wis entek awit mau. Yen dina iki ora tekan kutha genah   kudu nginep. Gek nginep neng ngendi? Biyen ya tau ngono. Ning ora bingung, merga ana Yono kancane, dadi ora wedi turu saenggon-enggon. Ning saiki Yono wis mati merga lara, Sukadrana ijenan.

 Ora  krasa Sukadrana keturon kena silire angin. Tangi-tangi kaget. Jalaran kayune rong bongkok gedhe ilang mesisan kampluk isi sangu dhuwit lan sega.

“Toblaas! Toblass! Dimaling?” guneme anyel. Ning piye. Ing kono ora ana  kang bisa nulungi. Arep digoleki ya neng ngendi? Wong adoh lor kidul. Bingung  kudu piye? Arep bali wis separo laku luwih, dene nek mbacut gek tekan kutha arep ngapa, wong kayune ilang.

“Hm, timbang mulih nganggur tak bablas nyang kutha wae. Golek gawean. Aku isa masuh, isah-isah, olah-olah,” ujare atine.

 Sukadrana neruske laku. Tekan kutha wis meh surup. Sing  dijujug pasar sore, marani omahe bakul sega pinggir ndalan.

“Kulanuwun,” ujare uluk salam.

“Manggaa... Ngriki, Kang, lajeng mlebet mawon. Ajeng ngersakne nedhi, napa ngopi?”  bakule sega  mbagekake.

 Isin-isin Sukadrana mlebu warung, lungguh, golek wektu kang pas kanggo takon apa ana gawean sing bisa ditandangi.

“Anu, nedhi kopi mawon, Yu. Paitan nggih.”

“O, enggih, Kang.”

Sedhela kopi wis dadi. Karo ngenteni wong tuku liyane teka, Yu Lastri si bakul ngejak jagongan.

“Saking pundi niki, Kang?”

Sukadrana njur crita olehe arep adol kayu nganti kayune dicolong uwong, mesisan nggenahke sejane mrono.

“Oo, ngoten ta?” ujare Yu Lastri karo njur namatke  Sukadrana. Krana   kahanane Sukadrana sing  pancen katon kesusahan, tur dhasar ketara lugu lan jujur mula Yu Lastri katone mathuk.

“Jane nggih betah, Kang. Ning bayare namung sekedhik niku, purun mboten. Ngotena nedhi tilem niku pun ngriki. Pripun.”

“Nggih kula purun. Sing penting saget nyelengi kangge mantuk.”

Beja si Sukadrana kok entuk gaweyan. Lan langsung miwiti gaweyan kayata: isah-isah, reresik warung, kala-kala uga mangsak sarta ngladeni wong tuku. Bayare dianggep cukup. Karang dheweke ora perlu  tuku apa-apa. Dhuwit mung dicelengi  arep diwenehake bojone.

Sawijining dina Sukadrana arep njupuk kayu kanggo cethik geni lan miwiti masak dadak kok nemu gomblok ing antarane tumpukan kayu. Gomblok iku   kaya wis tau weruh banget.   Dijupuk, diilang-ilingi, lho! Iki rak duwekku? Aku ora lali. Gomblok ijo elek akeh sing bolong iki dhek emben tak enggo mbuntel dhuwit lan sega sangu adol kayu nyang kutha?  Atine Sukadrana trataban. Gek sing njupuk sapa? Mesthine wong kene. Lagi semlengeren dadak ana wong lanang nylekuthis mara. Jare jenenge Somad. Tekane ngeteri kayu pesenane Yu Lstri. Ing batin mikir sing nyolong kayune dhek emben gek wong iki. Bab  iku   dicritakake marang Yu Lastri.

“Lho, nek Somad tarah damele madoske kajeng kula. Ning kula mboten ngerti nek mendhet kajeng sampeyan.” Sateruse Somad ditakoni asal-usule kayu sing diterake dhek emben. Glagepan leh mangsuli. Ngetarani yen wis tumindak ala.

“Nek kayumu colongan aku suthik! Sing  jujur wae. Aku emoh kokjak tumindak culika. Saiki terangna!” ujare Yu Lastri galak.

Somad kepeksa blaka yen wis kanthi sengaja nyolong kayune Sukadrana.

“Sepurane Kang. Kula pancen luput. Artane nggih kula engge nambakne anak kula napa. Ampun dilapurke nggih Kang. Pun ta kula lintoni, saestu,” ujare Somad memelas.

Ndeleng kahanan iku, Sukadrana ora nesu. Dheweke bisa ngrasakake susahe Somad. Nuli ujare, “Pun, Lik, mboten sisah dilintoni. Kula mpun angsal lintu saking Yu Lastri ten ngriki. Nek mboten mergi sampeyan pendhet kajeng kula, kula mboten angsal damelan kados ngeten,” Sukadrana ngedhem atine Somad kanthi nyepura tumindake.

Ndeleng sikepe Sukadrana  iku Yu Lastri saya gedhe percayane marang Sukadrana. Malah banjur bayare ditambahi lan sateruse kerja ing kono.

***