Iki Dhuwetku!

Iki Dhuwetku!

Biyen ing satengahe alas ana munyuk aran Mukre sing senengane ndhaku-ndhaku kabeh wit-witan sing uwohe ketel ing alas kono. Kamangka sakjane Mukre ora kekurangan pangan nanging tansah nganggep woh-wohan sing diimbu lan diduweni ora nate cukup.

“Aja dipeki, woh jambu iki duwekku, biyen karo wong tuwaku wis diwenehne aku,” ngono pambengoke nalika weruh ana Lawa mencok wit jambu banyu sing lagi ditemu dhek wingi esuk.

“Aja dipenek! wit kambil iki warisane simbahku!” getake nalika weruh ana bajing menek wit kambil cedhak omahe.

“Iki wit pelemku! Sing nandur ibuku kok mbok penek ki piye?” omele meneh.

Nanging dhasar srakah kabeh wit sing didhaku durung gawe mareme Mukre, “Aku kudu golek tambahan. Woh-wohan iki ora cukup kanggo manganku rong dina meneh,” ujare Mukre banjur lunga. Tujuwane ngincer lan nduweni wit-wit liyane sing uwohe akeh lan durung dikuwasani ning sabrange kali kana.

Kanggo nyabrang Mukre banjur gawe prau saka kayu sing empuk supaya gampang diwangun lan entheng leh melahi. Bareng praune wis dadi lan lagi ewuh ngunggah-ngunggahne woh-wohan simpenane nyang prau dumadakan si Manuk kancane teka.

“Arep nyang endi Muk, kok mbrengkut leh mu ngusungi uwoh-uwohan?” pitakone Manuk.

“Eh, kowe. Aku arep golek wit-witan sing uwohe akeh. Ayo melu aku merga aku nggawa panganan akeh kok. Engko nek nemu woh-wohan sing kuwih akeh didum loro ya.”

“Ya, ya aku gelem….”

“E, ning ana sarate..” punggele Mukre sadurunge si Manuk munggah prau.

“Sarate, merga sing melahi prau iku rekasa lan abot gaweyane, mula mangane oleh akeh. Dene sing ora ngetokne tenaga ra oleh mangan.”

Manuk sing rumangsa ora sanggup melahi pilih dadi tukang ngawasi lakune prau bae mula ora oleh melu ngicipi bontotane. Suwe-suwe Manuk ngerti yen diakali, witekna masiya mung mentheleng ning ya nguras tenaga tenan.

“Klakuwan elek kok diingu. Titenana kowe Muk!” pangincime Manuk karo nuthuli prau nganti bocor. Mukre sing ewuh mangan ora migatekake yen praune bocor. Weruh-weruh wis kebak banyu lan wusanane klelep. Si Manuk nylametake awake kanthi mabur, dene Mukre nglangi alon-alon nganti tekan alas sing akeh sawernaning uwit lan uwoh. Ana woh gedhang, sawo, blimbing, lan dhuwet sing paling mbriyut uwohe.

Saking luwene merga nglangi, Mukre mangan woh-wohan sing ditemu kuwi saakeh-akehe sambi ngetungi cacahe supaya ngerti yen sawanci-wanci cacahe suda.

 Kaya sadurunge Mukre uga ndhaku wit-wit mau lan nggusahi kewan sing nyedhak.

“Aku mbok njaluk Dhuwete sithik ta, Muk, luwe iki lho…” manuk Thilang ngrimuk memelas.

“Telung iji bae aja akeh-akeh..!” sengol wangsulane Mukre marang Thilang.

“Mukre, dulurku, mbok aku diwenehi Dhuwete thithik? Bojoku lagi nyidham ki lho.”

“Halah! Nyidham apa? Telu bae. Entek tenan ora keduman aku mengko.” Mukre nggrundhel maneh.

Tumindake Mukre kuwi suwe-suwe gawe mangkele kabeh kewan ing alas kono. Lan tanpa sangertine Mukre, kewan saalas padha rundhingan, ngrancang cara kanggo males Mukre.

Asiling rembug diputusake nyraya manuk Penthet sing suwarane cukup apik supaya ngrimuk Mukre ben gelem ngedum woh Dhuwet mau kanggo kewan liya.

“Kowe ya arep njaluk …” getake Mukre sadurunge Penthet iku ngomong.

“Ora Muk, aku mung pengin kekancan karo kowe. Ben yen aku eruh  woh enak neng papan liya aku isa ngandhani kowe.” Jawabe Penthet.

“O, ngono. Ya, ya dak tampa kekarepanmu.”

“Ya wis, saiki minangka tandha panuwunku merga kowe gelem nampa aku dadi kancamu, iki dak nyanyekne tembang kanggo kowe.” Ujara Penthet.

“Trilili..lili, tralala..lala, dududu..dudu..la..la..laaaaa.” manuk Penthet banjur nyanyi saapik-apike gawe Mukre sing klekaran merga kewaregen woh Dhuwet liyer-liyer ngantuk sliyat-sliyut. Saking ngantuke nganti ora krasa lehe gujengan kendho njur….

“Aaaaaagkhr….!”

Bruuuugh…

Mukre ceblok saka wit dhuwet sing dhuwur banget. Sikile pepes, tangane ceklek ora bisa apa-apa kejaba sambat.

“Adhuuh! Eh, eh, aja dijupuki iki dhuwetku! Iki dhuwetku aja dipeki, ajaa!” jerite Mukre dipolne nalika weruh kewan-kewan padha ngepeki dhuwet’e tanpa nggape Mukre. Bareng wis entek kabeh njur padha lunga, mung manuk Penthet sing keri njur marani Mukre lan takon. “Piye. Kapok ra? Nek ora tak celukne gajah ben diidak sisan.” ujare Penthet.

“Aja,aja! Iya sepurane aku saiki getun tenan, aja diundangne gajah ya.” Wangsulane Mukre njaluk ngapura lan janji ora bakal mbaleni tumindake.