Iki Dhuwetku!

Iki Dhuwetku!

Biyen ing satengahe alas ana munyuk aran Mukre sing senengane ndhaku-ndhaku kabeh wit-witan sing uwohe ketel ing alas kono. Kamangka sakjane Mukre ora kekurangan pangan nanging tansah nganggep woh-wohan sing diimbu lan diduweni ora nate cukup.

“Aja dipeki, woh jambu iki duwekku, biyen karo wong tuwaku wis diwenehne aku,” ngono pambengoke nalika weruh ana Lawa mencok wit jambu banyu sing lagi ditemu dhek wingi esuk.

“Aja dipenek! wit kambil iki warisane simbahku!” getake nalika weruh ana bajing menek wit kambil cedhak omahe.

“Iki wit pelemku! Sing nandur ibuku kok mbok penek ki piye?” omele meneh.

Nanging dhasar srakah kabeh wit sing didhaku durung gawe mareme Mukre, “Aku kudu golek tambahan. Woh-wohan iki ora cukup kanggo manganku rong dina meneh,” ujare Mukre banjur lunga. Tujuwane ngincer lan nduweni wit-wit liyane sing uwohe akeh lan durung dikuwasani ning sabrange kali kana.

Kanggo nyabrang Mukre banjur gawe prau saka kayu sing empuk supaya gampang diwangun lan entheng leh melahi. Bareng praune wis dadi lan lagi ewuh ngunggah-ngunggahne woh-wohan simpenane nyang prau dumadakan si Manuk kancane teka.

“Arep nyang endi Muk, kok mbrengkut leh mu ngusungi uwoh-uwohan?” pitakone Manuk.

“Eh, kowe. Aku arep golek wit-witan sing uwohe akeh. Ayo melu aku merga aku nggawa panganan akeh kok. Engko nek nemu woh-wohan sing kuwih akeh didum loro ya.”

“Ya, ya aku gelem….”

“E, ning ana sarate..” punggele Mukre sadurunge si Manuk munggah prau.

“Sarate, merga sing melahi prau iku rekasa lan abot gaweyane, mula mangane oleh akeh. Dene sing ora ngetokne tenaga ra oleh mangan.”

Manuk sing rumangsa ora sanggup melahi pilih dadi tukang ngawasi lakune prau bae mula ora oleh melu ngicipi bontotane. Suwe-suwe Manuk ngerti yen diakali, witekna masiya mung mentheleng ning ya nguras tenaga tenan.

“Klakuwan elek kok diingu. Titenana kowe Muk!” pangincime Manuk karo nuthuli prau nganti bocor. Mukre sing ewuh mangan ora migatekake yen praune bocor. Weruh-weruh wis kebak banyu lan wusanane klelep. Si Manuk nylametake awake kanthi mabur, dene Mukre nglangi alon-alon nganti tekan alas sing akeh sawernaning uwit lan uwoh. Ana woh gedhang, sawo, blimbing, lan dhuwet sing paling mbriyut uwohe.

Saking luwene merga nglangi, Mukre mangan woh-wohan sing ditemu kuwi saakeh-akehe sambi ngetungi cacahe supaya ngerti yen sawanci-wanci cacahe suda.

 Kaya sadurunge Mukre uga ndhaku wit-wit mau lan nggusahi kewan sing nyedhak.

“Aku mbok njaluk Dhuwete sithik ta, Muk, luwe iki lho…” manuk Thilang ngrimuk memelas.

“Telung iji bae aja akeh-akeh..!” sengol wangsulane Mukre marang Thilang.

“Mukre, dulurku, mbok aku diwenehi Dhuwete thithik? Bojoku lagi nyidham ki lho.”

“Halah! Nyidham apa? Telu bae. Entek tenan ora keduman aku mengko.” Mukre nggrundhel maneh.

Tumindake Mukre kuwi suwe-suwe gawe mangkele kabeh kewan ing alas kono. Lan tanpa sangertine Mukre, kewan saalas padha rundhingan, ngrancang cara kanggo males Mukre.

Asiling rembug diputusake nyraya manuk Penthet sing suwarane cukup apik supaya ngrimuk Mukre ben gelem ngedum woh Dhuwet mau kanggo kewan liya.

“Kowe ya arep njaluk …” getake Mukre sadurunge Penthet iku ngomong.

“Ora Muk, aku mung pengin kekancan karo kowe. Ben yen aku eruh  woh enak neng papan liya aku isa ngandhani kowe.” Jawabe Penthet.

“O, ngono. Ya, ya dak tampa kekarepanmu.”

“Ya wis, saiki minangka tandha panuwunku merga kowe gelem nampa aku dadi kancamu, iki dak nyanyekne tembang kanggo kowe.” Ujara Penthet.

“Trilili..lili, tralala..lala, dududu..dudu..la..la..laaaaa.” manuk Penthet banjur nyanyi saapik-apike gawe Mukre sing klekaran merga kewaregen woh Dhuwet liyer-liyer ngantuk sliyat-sliyut. Saking ngantuke nganti ora krasa lehe gujengan kendho njur….

“Aaaaaagkhr….!”

Bruuuugh…

Mukre ceblok saka wit dhuwet sing dhuwur banget. Sikile pepes, tangane ceklek ora bisa apa-apa kejaba sambat.

“Adhuuh! Eh, eh, aja dijupuki iki dhuwetku! Iki dhuwetku aja dipeki, ajaa!” jerite Mukre dipolne nalika weruh kewan-kewan padha ngepeki dhuwet’e tanpa nggape Mukre. Bareng wis entek kabeh njur padha lunga, mung manuk Penthet sing keri njur marani Mukre lan takon. “Piye. Kapok ra? Nek ora tak celukne gajah ben diidak sisan.” ujare Penthet.

“Aja,aja! Iya sepurane aku saiki getun tenan, aja diundangne gajah ya.” Wangsulane Mukre njaluk ngapura lan janji ora bakal mbaleni tumindake.

Ndhas Wedhus Lima

Ndhas Wedhus Lima          ­

Bada Idul Adha ing Dhusun Banguntapan desane Parto Jambul banget ramene. Beda karo taun-taun sadurunge, Bada taun iki akeh banget sing padha melu kurban. Yen sapine mung siji, nanging wedhuse ana likuran.

“Byuuh! Isa mendem daging tenan taun iki,” ujare Lik Muladi karo nguladi wedhus pating glidrah ing plataran mesjide Mbah Kiai Kudri.

“Hush! Kudune malah syukur kok nyedakne mendem,” Pak Amat nyaruwe.

“Anu, enggih, Pak, maksude niku kurbane kathah,’ Lik Muladi glagepan mangsuli.

Luwih seneng maneh Parto Jambul. Dheweke wis mbayangke bakal entuk dum-duman daging akeh banget. Bisa dimasak rena-rena lan kanggo pirang-pirang dina.

“Hmm, bisa lawuhan sate gule seminggu lawase, soto daging, thengkleng, tongseng hadhuuuh...lemuuu tenan!” ujare Parto karo mesam-mesem dhewekan.

Sarampunge Shalat Ied, kewan-kewan kurban mbaka siji dibeleh, sateruse dibetheti rame-rame lan bakale diedumake marang kang duwe hak, yaiku fakir miskin lan wong kang ora mampu. Parto Jambul ya melu rerewang, nanging katon yen mung kanggo patut-patut wae. Lha wong tarah Parto ki kondang lumuhe. Ewasemana Parto Jambul wis ngirik-iriki ndhas-ndhas wedhus sing isih diseleh ing kono. “Dingaren ora pati akeh sing ngarepake. Adate padha rebutan,” pambatine Parto. “Pama dakjaluk telu ae apa ya oleh ya?” pikire meneh, banjur takon marang sawijining pawongan sing isih mbetheti daging.

“Pak, ndhase iki sajake kok ora enek sing gelem ta? Pama dakjaluk telu wae apa oleh?”

“Lho, sampeyan pengin ta? Lha kok telu men. Kakeyan apa ora kuwi mengko?”

“Ora.”

“Ya kono gawanen ora papa,” jawabe sing ditakoni.

Diolehi Pato nuli golek kresek kanggo nggawa endhas wedhus mau bali. Parto milih endhas wedhus sing gedhe-gedhe. Nanging senajan wis diidini nggawa telu oranyata Parto isih kemecer alias kurang. Kanthi dhelikan dheweke nyaut loro maneh dadi nggawa lima. Sateruse ndhas wedhus lima digawa mulih diwenehake bojone.

“Olahen kono mak, sasenengmu. Apa wae kena,” ujare Parto karo ngulungke ndhas wedhus marang bojone. Sing diulungi plonga-plongo. Witekna wong ndhas wedhus kok lima dikon masak kabeh ki piye? Wadhahe wae ora cukup. Ndhas siji tur gedhe bisa nganti panci loro. Lha yen limang ndhas? Apa ora panci sepuluh? Tur ya isih entuk dum-duman daging pirang-pirang. Lha mangka   pancine Yu Parti   mung ana loro. Nanging Yu Parti   duwe akal.  Sing  dimangsak mung ndhas wedhus separo wae karo sebageyan daging. Liyane? Dipepe neng ndhuwur gendheng. Angkahe ben awet, liya dina bisa dimasak meneh.

  Dina  kuwi Parto Jambul  lan Parti Genuk mangan enak. Saliyane nggule endhas wedhus karo sing lanang dheweke digawekake sate. Hmmm...nyamleng. lawuh kuwi wae ora entek sedina. Malah saking enake mangan gule Parti Genuk lali yen mepe endhas wedhus cacah papat. Semono uga Parto Jambul. Ora kelingan nek menehke ndhas wedhus lima marang bojone. Pangirane kabeh endhas wis dimasak. Apa maneh weruh panci loro sing mangkrong neng ndhuwur pawon kebak kabeh.

Ngancik dina kepapat wong loro sambat   mambu gandane  bathang. Bacin ora uwis-uwis.

“Tikus mati yake, Pak.”

“Ora mungkin. Ambune bathang tikus ora ngene iki,” jawabe sing lanang.

Digoleki sedina muput ora temu. Konangane dina sesuke. Kuwi wae sawise tanggane bengok-bengok merga uga ora betah  mambu bathang.

“Jabang bayiiik, Maak. Iki genah ndhas wedhus sign tak gawa kae ngono lho! Lha jebul ora kok olah kabeh ta?!” ujare Parto karo nesu.

“Woo! Hooh! Kuwi ki tak pepe sirku ben awet. Mengko kari ngolah sithik-sithik ngono lho,” wangsulane sing wedok mlenggong.

“Lha wog barang semene kandele lha kok dipepe. Ya bosok sing mesthi. Kae galo! Bosok. Ora kepangan ta! Ngguwak ta!” Parto Jambul nesu pol.

Sing wedok mung lingak-linguk, karo blokekan bareng weruh ndhas wedhus dirubung set nggegilani ing ndhuwur gendheng. Bosok kabeh hhrggghh....